"Ik weet heus wel waar ik het over heb. Waarom zeg ik dan niets?"

Toen Marieke voor het eerst bij mij kwam, was ze vooral boos op zichzelf.

"Zodra ik in een vergadering zit, verdwijn ik," zei ze. "Ik heb goede ideeën. Ik bereid me altijd goed voor. Maar zodra iemand met meer zelfvertrouwen begint te praten, denk ik ineens dat mijn idee vast niet goed genoeg is."

Ze was 43, werkte als assistente en stond bekend als betrouwbaar, zorgvuldig en betrokken. Collega's vroegen haar regelmatig om advies. Toch gebeurde er tijdens vergaderingen iets merkwaardigs.

Ze werd stil. En terwijl anderen hun mening gaven, begon er in haar hoofd een heel ander gesprek.

"Zeg maar niets."
"Dadelijk vinden ze het een dom idee."
"Die ander heeft veel meer ervaring."
"Laat maar."

Aan het einde van de vergadering hoorde ze vaak haar eigen idee terug uit de mond van een collega. Vervolgens kreeg die collega de complimenten.

Marieke baalde. Iedere keer opnieuw.

De vergadering vond niet alleen plaats aan tafel

Tijdens een sessie vertelde ik haar over de theorie van de innerlijke familie. Volgens deze theorie leven er allerlei verschillende delen in ons. Alsof je een complete familie in je hoofd hebt wonen.

• Een perfectionist.
• Een pleaser.
• Een criticus.
• Een onzeker kind.
• Een controleur.

De bron van deze theorie is gebaseerd op het gedachtengoed van o.a. Carl Gustav Jung en Voice Dialogue van Hal en Sidra Stone  De innerlijke delen die we allemaal hebben, proberen je allemaal te beschermen. Vaak hebben ze dat ooit geleerd in je jeugd.

Bij Marieke bleek vooral een bang meisje aan het woord te zijn. Een meisje dat vroeger had geleerd dat je beter niet te veel ruimte kon innemen. Lief zijn en niet te luid. Niet te aanwezig. Niet lastig. Want dan bleef het veilig. Dat meisje bedoelde het goed.
Alleen zat zij inmiddels óók aan de vergadertafel.

Er ontbrak iemand

Tijdens de sessie vroeg ik haar: "Als al deze delen aanwezig zijn... wie ontbreekt er dan eigenlijk?"
Ze keek me vragend aan. Ik vertelde haar over een powerfiguur. Een innerlijk deel van jezelf dat stevig blijft staan in spannende situaties. Niet arrogant. Niet dominant.
Maar rustig, krachtig en volwassen.
Een deel dat zegt: "Ik mag er zijn."
"Mijn mening is net zoveel waard als die van een ander."
"Ik hoef niemand te overtuigen."
"Ik hoef mezelf ook niet klein te maken."

Ze moest lachen. "Ik geloof niet dat ik zo iemand heb."

Je hoeft hem niet te hebben. Je kunt hem ontwikkelen.

Dat is misschien wel het mooiste van de Innerlijke Familie. Een powerfiguur is geen toneelspel of strucje. Je ontwikkelt hem stap voor stap. Zelf koos ik ooit voor een piraat "Jack Sparrow."

We onderzochten hoe haar powerfiguur eruit zou zien. Niet hoe zij dénkt dat een krachtige vrouw eruit hoort te zien, maar hoe haar eigen innerlijke kracht eruitziet. 

Ze zag iemand voor zich die waardigheid uitstraalt en ze moest direct denken aan Koningin Galadriel (The Lord of the Rings). Niet luid. Niet dominant.
Maar zodra zij spreekt, wordt het stil. Geen behoefte om de slimste te zijn. Alleen een rustige overtuiging.

Het bijzondere gebeurde vóór de vergadering

Een week later stuurde Marieke een bericht. "Ik heb nog steeds hartkloppingen." Ze vertelde dat ze vóór de vergadering even haar ogen had gesloten. Ze stelde zich haar powerfiguur voor. Ze voelde haar voeten op de grond. Ademde een paar keer rustig in en uit.
En vroeg zichzelf: "Wie loopt zo meteen die vergaderruimte binnen?"
Niet het bange meisje. Niet de pleaser. Niet de perfectionist.

Maar haar powerfiguur Koningin Galadriel. Je kunt er om lachen, maar dat veranderde alles.
Niet omdat de spanning ineens weg was, maar omdat er iemand anders aan het stuur zat.

Het verschil was verrassend klein

Tijdens de vergadering deed ze eigenlijk maar drie dingen anders.

Ze ging rechter zitten.

Ze wachtte niet tot iedereen gesproken had.

En toen iemand haar onderbrak, zei ze rustig: "Mag ik mijn gedachte eerst even afmaken?"

Meer niet. Geen indrukwekkende presentatie of perfecte woorden. Alleen een volwassen vrouw die haar eigen plek innam.

Na afloop zei een collega: "Fijn dat je dit inbracht. Daar had ik nog niet aan gedacht."
Marieke vertelde me later dat ze bijna moest huilen, omdat ze voelde dat ze zichzelf eindelijk serieus begon te nemen.

Een powerfiguur verandert niet de wereld. Wel jouw positie daarin.

Veel mensen denken dat zelfvertrouwen betekent dat je nooit meer twijfelt. Dat je zonder zenuwen presenteert. Dat je overal direct iets van vindt. Maar echte innerlijke kracht ziet er vaak heel anders uit. Ze is rustig. Aanwezig. Standvastig.

Een powerfiguur maakt de onzekere delen in jou niet weg. Het bange kind blijft soms nog steeds fluisteren. De criticus geeft af en toe nog commentaar. De pleaser wil het iedereen nog steeds naar de zin maken.
Alleen krijgen zij niet langer de leiding. Er staat een volwassen deel op dat vriendelijk zegt: "Dank jullie wel dat jullie me willen beschermen. Maar ik neem het vanaf hier over."
En juist dát maakt het verschil.
Niet alleen tijdens vergaderingen. Maar ook in gesprekken met je partner, bij het stellen van grenzen, tijdens sollicitaties of wanneer je eindelijk uitspreekt wat je werkelijk belangrijk vindt.

Want op het moment dat jouw powerfiguur opstaat, hoef jij jezelf niet langer kleiner te maken dan je bent. 

-> Wie zit er bij jou aan tafel tijdens een belangrijke vergadering? En wie zou eigenlijk de leiding mogen nemen?"